Lovely Angels School in Dhandkhola, februari 2011
Geschreven door Liselotte Welling, studente van Windesheim

Vandaag (15-2-2011) ben ik met twee docenten van de Lovely Angels School in Kapan naar een informatiebijeenkomst geweest bij ECEC (Early Childhood Education Centre) in Kathmandu over de training van docenten.
Na afloop zaten we in de bus terug. Sarah en Tapi (twee docenten van LAS in Kathmandu) begonnen ineens uit het niets te vertellen. Ze hadden van te voren, toen ik net in Nepal was, niet gedacht dat ik zo veel voor hen zou betekenen en dat er zo veel zou veranderen. Ze waren me daar heel erg dankbaar voor. Ze hadden echt het gevoel dat ze nu iets voor de kinderen, de school en Nepal konden gaan betekenen. Ik werd daar echt stil van. Op dat moment realiseerde ik me pas echt wat ik hier heb kunnen bereiken en in gang heb gezet. Met dat doel ging ik hier natuurlijk naar toe, maar dit had ik niet verwacht te kunnen doen.
Een ander stukje uit haar verslag:
De afgelopen vijf dagen zijn Lida en ik naar Dhandkhola geweest. Dat was super intensief. Ik viel van de ene verbazing in de andere, zowel positief als negatief. Eigenlijk wilde ik twee workshops geven, maar heb er uiteindelijk één gedaan. Helaas kwamen maar vier van de acht docenten opdagen. Toch had de workshop een groter effect dan dat ik op dat moment had kunnen verwachten. De eerste dag hebben we rondgekeken en geregeld dat de volgende dag twee kasten en drie dozen speelgoed de berg opgesjouwd zouden worden. De tweede dag hebben we in één klas alle blokken uitgepakt en de kinderen ermee laten spelen. Super mooi om te zien wat er dan ontstaat. Het ene kind duikt er op af en de ander durft er bijna niet naar te kijken. Allemaal begonnen ze met sorteren: op vorm en later op kleur. Met wat voordoen, werden er uiteindelijk verschillende gebouwen gemaakt en een hoop torens omgegooid. Ook de docenten speelden vrolijk mee en doorliepen (bijna) hetzelfde proces als de kinderen. Dat is in Nederland niet voor te stellen. Maar hier was dat het dus de eerste keer dat zowel kinderen als docenten met blokken en puzzels aan het spelen waren. Ik had ook een paar lessen voorbereid die de docenten zo konden kopiëren. Maar tijdens de workshop kreeg ik het idee dat het nog een stap te ver was. Ook was ik erg benieuwd of ze überhaupt iets zouden overbrengen naar de kinderen omdat ze zelf nog volledig in de ontdekkingsfase zaten. Maar tot mijn stomste verbazing zag ik, toen ik de volgende dag weer op school kwam, dat een docent mijn lesoefening toepaste met cijferkaarten en steentjes. Zelfs een kringopstelling was al overgenomen. Lida en ik stonden met open mond en kippenvel te kijken in de deuropening. Toen we na de lunch weer terugkwamen, stond ons de tweede verrassing te wachten: bijna alle klassen van laag tot hoog waren spelletjes aan het spelen. In het ene lokaal werden er in groepjes puzzels gemaakt en in een ander lokaal speelden ze domino. In een derde lokaal was een docent lotto aan het uitleggen! Supersupersuper! Net als voor de lunch hebben we de rest van de dag verschillende spelletjes gespeeld. Vooral het bekende "hoofd-schouders-knie-en-teen-liedje", was een groot succes.

Verslag Nepaldag zondag 27 september 2009
Geschreven door Hans Erbrink
Op 27 september vierde Stichting Milan Bindu Nepal haar 5 jarige bestaan, d.m.v. ‘n groots opgezette Nepaldag. Het doel van de dag was het inzamelen van geld voor de inrichting van het ziekenhuis in Dhandkola. Ook dit keer verdubbelt De Wilde Ganzen dit bedrag. In ons financiële verslag leest u de stand van zaken.

Het programma van de dag was, in vergelijking met 2 jaar geleden, veel uitgebreider door de grote
diversiteit aan workshops, deels verzorgd door mensen die daar beroepsmatig mee bezig zijn. In het begin bracht het Nepalese yoghurtdrankje de bezoekers al een beetje in de juiste stemming met op de achtergrond een Nepalees muziekje. Om 13.30 uur begon de openingsceremonie. Helaas waren Chitra KC Bahadur door onvoorziene omstandigheden en zijn vrouw Goma hierbij niet aanwezig, waardoor de Nepalese ceremonie een Hollandse kleuring kreeg.

Er was die dag veel te beleven. Om u een indruk te geven, noem ik de namen van mensen met hun
activiteiten zoals: Rene Klever van Goto2012 die meerdere malen een muziekconcert heeft gegeven met diverse klankschalen en andere instrumenten, zoals tingsha, bel, gong, oceandrum en diverse andere slaginstrumenten. Deze muziek was totaal anders dan onze Westerse muziek. De schalen zijn niet afgestemd op onze Westerse toonladders. Dit zorgde voor een andere ervaring bij het bespelen.
Anne Arts, een professionele handlezeres werd druk bezocht. Zij is zeker voor de volgende Nepaldag weer uitgenodigd.
Marijke van der Kraan verzorgde de workshop(s) Taichitao, die zeer rustgevend was. Dat was weer
eens iets anders dan fitness. Lea Willink was een nieuwkomer bij ons en gespecialiseerd in het digitaal horoscoop lezen. Bij Marianne Thomassen was het heerlijk relaxen door de voetenmassage. Antoinette Bäck, een erkend cranio-sacraal therapeute, had veel belangstelling. Cranio sacraal therapie is een behandelingsmethode waarbij d.m.v. zachte druktechnieken de werking van het zenuwstelsel wordt verbeterd en diverse klachten kunnen verminderen. Mensen hebben het ervaren als een zeer aparte maar aangename gewaarwording. Mayke van de Broek is een vaste aanwezige op onze Nepaldag. Zij gaf een workshop over het gebruik van klankschalen gevolgd door een kort klankconcert, waarbij gebruik gemaakt wordt van klankschalen, chimes, oceandrum e.a. instrumenten. Mayke is vakleerkracht muziek en klankmasseur/therapeut. Jos van Biesen leerde aan mensen hoe je met een aantal eenvoudige zelf toe te passen massage-oefeningen pijnlijke plekjes bij jezelf kunt verzachten.

Buiten bij de ingang was er een prachtige collage van foto’s waarbij veel informatie over de projecten te zien was, zodat de bezoekers een indruk kregen van wat er tot nu toe gedaan is met het ontvangen geld. De bezoekers hadden ook de mogelijkheid om de nieuwe film over New Sadle en de prachtige film over klankschalen van Theo Hooymans te zien. Ook dit jaar werd er weer gezorgd voor de inwendige mensen. Heerlijke snacks, gemaakt door Amrit Pun uit Nepal vielen in zeer goede aarde.

Al met al een zeer geslaagde dag, die werd ondersteund door 14 leerlingen in de leeftijd van 14-16 jaar van het Liemers College. Zij liepen bij ons hun maatschappelijke stage die op alle middelbare scholen in Nederland verplicht is. Zij hebben ons geholpen met het maken van de spandoeken, het geven van het interview voor de krant, het plaatsen van de afficheborden, het ophangen van flyers, het verzorgen van de kinderactiviteiten en vooral niet te vergeten het meewerken op de Nepaldag zelf. Deze leerlingen hebben ons fantastisch geholpen. Ze waren enthousiast, nieuwsgierig en geïnteresseerd.

Nepalreis mei 2009
Geschreven door Marijke Visser

Donderdag 30 april komen we aan in Nepal. We zijn met een groep van 9 mensen. Vrij snel gaan we naar New Sadle, waar we hartelijk met de gebruikelijke bloemenkransen worden ontvangen door de medewerkers. Een informatieve inleiding door Chitra en een rondleiding van Rena door New Sadle zijn onze eerste activiteiten. We zijn moe van de reis. De eerste ontmoeting met Kathmandu en het project zijn overweldigend.
Bij het avondeten horen we de eerste berichten uit Nederland over de desastreuze gebeurtenissen tijdens Koninginnedag. We besluiten toch naar het Summit hotel te gaan, waar het feest wordt gevierd. De sfeer is sober. Er zijn zeker zo’n 150 Nederlanders inclusief een Nederlandse band en haring. Ja zelfs in Nepal.

De volgende dag vertrekken we naar Chitwan. Na een flinke reis van ongeveer 5 uur, komen we in dit prachtige junglegebied. Hier zijn “tamme” olifanten die voornamelijk de toeristen op hun rug vervoeren voor een tocht door de jungle. De groep heeft deze tocht gedaan en diverse beesten gezien waaronder krokodillen, papegaaien en wilde olifanten. Van zaterdag op zondag is een spannende nacht. Een beste storm gaat over het gebied in Zuid-Nepal. Ondanks dat er bomen zijn geknakt als luciferhoutjes met een doorsnede van toch zeker 1 meter, valt het bij ons mee. Elders zijn er 7 doden te betreuren. Maar ook bij ons is het mis, een boom is bovenop de kamers van medereizigers gevallen. Gelukkig is er niets ernstigs gebeurd. Het giet en het onweert behoorlijk, de ramen slaan open en dicht. Het gaat tekeer. De volgende morgen is het huisje bij de kano’s totaal verdwenen en de rieten daken van het ressort zijn deels verwoest. Ook de zonnepanelen op het dak zijn stuk.
Toch gaan we met de bizonhuifkar naar een museum in het dorpje van de Tharu’s, een tribe in het zuiden van Nepal. Ook de culturele presentatie ‘s avonds wordt verzorgd door deze groep. Zij willen toeristen meer bekendheid geven over hun cultuur en hun leefwijze.

De volgende dag vertrekken we weer. Helaas ook deze keer geen bezoek aan Lumbini vanwege de onrust in het zuiden. Niet dat het gevaarlijk is voor ons, maar wij reizen met Nepalese mensen, waarvoor het wel gevaar kan opleveren. Dus op naar Pokhara waar we een dag langer zijn gebleven. Hier hebben we de watervallen bezocht, het Pewa meer en een aantal mensen hebben hier genoten van de zonsopkomst in Sagarkot. Daarna een prachtige wandeling gemaakt. naar o.a. een kleine pagode op de berg in Pokhara.
Genieten van het heerlijke weer, het Himalayagebergte op de achtergrond en de vriendelijkheid van de mensen. In Pokhara hebben we ook een bezoek gebracht aan Children Nepal, een project dat specifiek opkomt voor alleenstaande moeders in Nepal. Zij worden ernstig gediscrimineerd vanwege hun positie. Het is hier opnieuw een warm welkom en er wordt driftig ingekocht voor de achterblijvers in Nederland. Vooral cadeautjes voor de kleinkinderen hebben hier veel aftrek.

Na Pokhara komen we weer terug in Kathmandu. Eén van de hoogtepunten is het bezoek aan het ziekenhuisje in Dhandkhola. Vorig jaar is dit geopend. Het ziekenhuisje is neergezet met sponsoring van geld uit Nederland. Voor het jaar 2009 jaar sponsoren we voor de aankleding van dit ziekenhuisje.
Na een heerlijke maaltijd bij de plaatselijke bevolking, (Ja, ja, onze reis is uniek. Welke reisbureau biedt dit de toeristen aan?), worden we uitgenodigd om de opening van de school in Dhandkhola mee te maken. Na diverse voor ons onverstaanbare lezingen van enkele “hoge heren”, wordt de school officieel geopend door Chitra. Na de ellenlange zit, houden Chitra en Dr. Komal de toespraak gelukkig kort.

Een stoffige, maar oergezellige terugrit in de bus, met zingende docenten van de Lovely Angels School, brengt ons weer terug in Kathmandu. Het Nepalese en Hollandse repertoire zijn uitbundig geoefend en de lol kan niet op.

De laatste dagen in Nepal bezoeken we Boudhanath, Pashupatinath en vooral niet te vergeten Bakthapur. Vermoeid maar tevreden nemen we afscheid van de 1e groep reizigers die weer naar Nederland vertrekt. De 2e groep vertrekt de volgende morgen naar Maleisië waar ze nog een weekje nagenieten.

Pharphing “Het dak zit erop”! in 2009
Geschreven door Marijke Visser

In 2003 is de start van het Manmohan Community Hospital in Pharphing (Nepal) geweest. Dit ziekenhuis is speciaal gebouwd om arme en gehandicapte mensen te helpen.
Door de verbouwing die vooral door Koen van Knegsel is geactiveerd, is het ziekenhuis in staat om patiënten ook op te nemen. Daarnaast biedt het ziekenhuis een goede poliklinische dienst voor de omgeving.
Het ziekenhuis heeft een apotheek, een spoedpoli, men kan röntgenfoto’s maken, er is een laboratorium, een ambulanceservice en voor zwangere vrouwen is er een echoapparaat, om afwijkingen bij kinderen of andere problemen tijdens de zwangerschap vroegtijdig op te sporen. Medicijnen en laboratoriumonderzoek zijn kosteloos voor mensen die dit niet kunnen betalen.
Op dit moment werken er 20 mensen. Door dit ziekenhuis uit te breiden, ontstaan er meer mogelijkheden voor de patiënten. Er wordt werk voor artsen en verpleegkundigen gecreëerd. Op dit moment heeft het ziekenhuis een afgestudeerde arts, die uit de omgeving van Pharphing komt. Uiteindelijk hopen we dat het ziekenhuis in de toekomst 50 bedden kan hebben voor de patiënten.

De nieuwbouw is een volledig nieuwe etage, die goed waterdicht is waardoor er geen regen meer naar binnen komt. De laatste etage is zo gebouwd dat er plek is voor kleine operaties en bedden voor opname van deze patiënten.
De bouw heeft enige vertraging ondervonden dat komt door het tekort aan elektriciteit in het land. De klimaatveranderingen maken dat de sneeuwtoppen en de gletsjers in de bergen op grote hoogte zijn weggesmolten waardoor de natuurlijke toevloed van water enorm is geminimaliseerd. De elektriciteitcentrales werken allemaal op witte steenkool en dit is in de wintermaanden niet voorradig omdat het dan niet regent.
In april begint de pré-moesson met flinke hoosbuien. Maar het duurt wel even voordat de rivieren weer zijn gevuld. In mei en juni is alles weer genormaliseerd en het land krijgt dan weer door de heftige moessonregenbuien voldoende regenwater. Er zijn meerdere redenen voor het gebrek aan elektriciteit. Doordat de stad Kathmandu in hoog tempo uitbreidt, zijn er extra gebruikers. Maar er worden ook meer bergdorpen op het net aangesloten die ook extra druk op de beschikbare stroom leggen.
In Nepal heeft de regering load-shedding ingesteld. Load-shedding staat voor de manier waarop de beschikbare elektriciteit wordt verdeeld. Volgens een bepaald schema krijgen de wijken, gebieden, stadjes en dorpen om de beurt elektriciteit. Dat betekent voor Kathmandu dat er maar 108 uren i.p.v. 168 uren stroom beschikbaar is. Dit veroorzaakt een hoop problemen. Vaak is er overdag maar vier uur stroom, de andere vier uur wordt over de nacht verdeeld. Zonder stroom worden veel dingen onmogelijk. Omdat er geen druk op de waterleidingen staat, is er geen stromend water meer. De pompen werken op elektriciteit daardoor zijn veel Nepali afhankelijk van watertrucks die niet kunnen rijden omdat er geen elektriciteit is om het water in de trucks te pompen. Nepali die al eerder batterijen hebben aangeschaft om het dagelijkse leven in stand te kunnen houden, hebben nu te weinig uren stroom om de batterijen op te laden. Ook ontstaat er langzaam een tekort aan diesel die de generatoren van ondernemers draaiende houdt.
En dit had ook gevolgen voor de bouw van de etage. Vertraging!

Maar nu zit het dak er op! De volgende stap is de inrichting. Een nieuw doel voor 2010!

Koen zet zich in voor het ziekenhuis Pharphing in Nepal in 2008
Koen van Knegsel is HBO student verpleegkunde aan de Fontys Hogeschool in Eindhoven en koos als afstudeerstage een bijzondere plaats in het buitenland, namelijk een ziekenhuis in Nepal. Hij heeft hier een half jaar stage gelopen van 27 januari t/m 23 juni 2007. Hij was erg begaan met het lot van deze bergbewoners. In samenwerking met Stichting Milan Bindu is hij de actie "Het dak erop" begonnen.

Persoonlijk verslag van Koen
Beste allemaal.
28 Januari 2007 begon voor mij een zeer bijzondere periode. Ik ging namelijk voor vijf maanden naar Nepal voor een stage ter afsluiting van mijn opleiding tot verpleegkundige.
Ik heb de eerste vier maanden gewerkt in het Man Mohan Community Hospital in Pharping. Een dorp 18 kilometer van de hoofdstad Kathmandu. Het streekziekenhuis moet zorg dragen voor circa 60.000 mensen. Ik heb hier zeer veel geleerd en gedaan, van bevallingen uitvoeren tot spoedeisende hulp bij verkeersslachtoffers. De bevolking in Nepal is erg arm, zeker in dit afgelegen gebied.
Het ziekenhuis wordt gerund met hulp van de lokale bevolking door kleine giften, en natuurlijk het betalen van de behandelingen. Dit is echter niet genoeg, de mensen hebben vaak de beschikking over zo weinig geld dat ze grote moeite hebben de behandeling te betalen, daarom is deze soms zelfs gratis voor hen.
Op een dag in februari was het erg slecht weer. Het regende continu en er stond een straffe koude wind. Ik stond op de begane grond bij de poli met de dokter de nieuwe patiënten te onderzoeken en kleinere behandelingen uit te voeren. Na verloop van tijd merkte ik op dat ik met mijn schoenen minimaal een centimeter in het water stond. Ik en de dokter keken verbaasd op! Ik ging op onderzoek uit, en eenmaal op de bovenverdieping gekomen viel me op dat er geen muren om de betonnen plaat zaten, die het dak voor moest stellen. Het trapgat naar die nog te bouwen verdieping was open en het regende er dus continu binnen. Tijdens de bouw raakte het geld op en kon niet door worden gegaan met het afmaken van deze verdieping. Het tochtte enorm en zowel patiënten als medewerkers raakten verkouden!
Tijd om te proberen iets aan deze belabberde situatie te doen vond ik, want zoals u misschien wel weet zijn er een aantal regentijden per jaar, waar nog meer regen uit de hemel komt vallen. Eerst heb ik nagedacht over wat ik mogelijk zou kunnen doen.
Ik heb een aantal artikelen geschreven met de vraag of mensen alstublieft wat wilden doneren, en deze laten plaatsen in de lokale bladen van Mierlo- Hout. Ook had ik een website waarop men mijn avonturen in de gaten konden houden Via dit artikel kwam het zaakje aan het rollen. Er is op dit moment al meer dan 6000 euro op deze rekening gestort, een bedrag waar ik zeer trots op ben! Milan Bindu heeft daarbij ook nog contact gezocht met NCDO die ook nog een mooi bedrag aan subsidie toekennen. Hiermee kunnen we het ziekenhuis helemaal afbouwen zoals dat ooit de bedoeling was geweest. Wanneer de verdieping af is kunnen 2x zoveel patiënten opgenomen worden. Wat dan dus een totaal van 26/30 patiënten geeft.

Verslag van een bezoekje aan het door Stichting Milan Bindu gebouwde ziekenhuis in Dhankhola
Geschreven door Carla en Paul Aukes tijdens hun reis in februari 2008
Op de derde dag van ons verblijf in Kathmandu vertelde Marijke Visser dat het reisschema wat aangepast zou worden. We zouden naar Dhankhola gaan waar het ziekenhuis officieel geopend zou worden. Met onze eigen bus reden we weg. Halverwege de rit moesten we in the middle of nowhere uitstappen .We begrepen er niets van. We moesten nogal lang wachten dus sloegen we water en koekjes in bij een piepklein winkeltje. De eigenaar was ook meteen door zijn hele voorraad heen. Na een tijdje wachten, naderde een zeer oude aftandse bus. (Op normale tijden vervoert deze bus schoolkinderen). Na een paar honderd meter begrepen we waarom de overstap nodig was. De weg was erbarmelijk slecht. Gaten, kuilen, grote keien, soms helemaal geen weg. Normale vering had dit traject nooit overleefd. In Dhankhola aangekomen was het een drukte van belang. Het hele dorp, van jong tot oud, was op de been. We werden ontvangen door een “feestcommissie” en naar het feestterrein gebracht.
Daar zaten achter grote tafels de notabelen van het dorp. Chitra en Marijke en een minister uit Kathmandu moesten ook plaats nemen op het podium. Alle Nederlandse gasten kregen een kolossale rozet opgespeld en het feest kon beginnen. Urenlang werd er gepraat , af en toe geapplaudisseerd, en dan weer gepraat . En dat allemaal in die bloedhitte. Gelukkig konden we even weg omdat er eten voor ons was klaargemaakt. Pas laat in de middag had iedereen zijn zegje gedaan en was er tijd voor de rondleiding. Het ziekenhuisje heeft een verdieping met diverse kamertjes. We schrokken wel even toen we zagen dat er pas in één vertrek een tafeltje, een stoel en een oud kastje stond. Wat een verschil bij onze poliklinieken. Dit schitterende, zeer nodige ziekenhuisje, verdient een fatsoenlijke inrichting.
Met hulp van vele sponsoren is de bouw van het ziekenhuis in Dhankhola afgerond.
Om dit ziekenhuis operationeel te maken moesten er ziekenhuisbedden, tafels, stoelen, apparatuur en medische hulpmiddelen worden aangeschaft.. Eind september 2010 hebben wij het benodigde bedrag van € 9800 weten in te zamelen

Nepal Reis in februari 2008
Verslag van een middag per olifant in het Nationaal Park te Chitwan.
Geschreven door Carla en Paul Aukes
 
"Een van de onderdelen van ons verblijf in Chitwan was een tocht per olifant in het buffergebied aan de rand van het Nationaal Park.
Op een weitje stonden een paar platforms vanwaar je gemakkelijk in een bakje op een olifantenrug kon stappen. Zo zaten we comfortabel op kussens, de benen buitenboord bungelend. Vincent had speciaal voor die gelegenheid een tros bananen gekocht die moeiteloos door onze olifant in een keer naar binnen werd geslurfd. Daarna ging het, met de waardigheid die een olifant nou eenmaal eigen is, het bos in. Vier olifanten, beladen met toeristen en drijvers, trokken het bos in. Eerst achter elkaar aan, later kris kras door bos en open plekken op zoek naar wild, terwijl de drijvers met elkaar contact hielden. Op die manier werden in korte tijd verschillende neushoorns opgespoord. Er was er zelfs een met een kalfje bij! Vertederend en fotogeniek. Behalve neushoorns zagen we nog herten, een boskip en een pauw.
De drijvers maakten foto's voor ons. Ze stapten daarvoor moeiteloos hun olifant af en weer op door de oren van de olifant te grijpen en dan de slurf op en af te lopen. De olifant tilt daarbij naar behoefte zijn slurf op of laat hem zakken. Het is bijzonder om te zien hoe sterk de band is tussen drijver en olifant. Het was opvallend hoe het wild rustig bleef ondanks het heen en weer geloop van de olifanten.
Op de terugweg viel het me op dat onze olifant, een koe, verliefd was op de stier die voor ons liep. Het was wederkerig; hij bonkte met zijn slurf op de grond dat een zwaar en hol klinkend geluid gaf. De koe reageerde daar op met getoeter. Het was dik aan. Ze liefkoosde hem als ze de kans kreeg met haar slurf. Dat zagen we ook een moederkoe doen toen ze weer bij haar kalfje kwam op het opstapweitje. Ik kom tot de conclusie, dat een slurf beter geschikt is om te liefkozen dan een arm. Toch heb ik liever een gewone neus en behelp me dan maar met mijn armen."
Naast het bezoek aan Chitwan hebben we ook een bezoek gebracht aan Pokhara, ons project aldaar en andere verschillende bezienswaardigheden, waaronder het Mountain museum. In dit museum is veel te zien over het leven in de Himalaya, de rijkdom van het land, de geschiedenis van de Himalaya de klederdracht en gewoontes van de diverse bevolkingsgroepen uit de talrijke districten.

Dhankola ziekenhuis 2008
Verslag van een bezoekje aan het door Stichting Milan Bindu gebouwde ziekenhuis in Dhankola
Geschreven door Carla en Paul Aukes tijdens hun reis in februari.

Op de derde dag van ons verblijf in Kathmandu vertelde Marijke Visser dat het reisschema wat aangepast zou worden. We zouden naar Dhankola gaan waar het ziekenhuis officieel geopend zou worden. Met onze eigen bus reden we weg. Halverwege de rit moesten we in de middle of nowhere uitstappen .We begrepen er niets van. We moesten nogal lang wachten dus sloegen we water en koekjes in bij een piepklein winkeltje. De eigenaar was ook meteen door zijn hele voorraad heen. Na een tijdje wachten, naderde een zeer oude aftandse bus.( Op normale tijden vervoert deze bus schoolkinderen).Na een paar honderd meter begrepen we waarom de overstap nodig was. De weg was erbarmelijk slecht. Gaten, kuilen, grote keien, soms helemaal geen weg. Normale veren hadden dit traject nooit overleefd. In Dhankola aangekomen was het een drukte van belang. Het hele dorp van jong tot oud was op de been. We werden ontvangen door een “feestcommissie” en naar het feestterrein gebracht.
Daar zaten achter grote tafels de notabelen van het dorp. Chitra en Marijke en nog een minister uit Kathmandu moesten ook plaats nemen op het podium. Alle Nederlandse gasten kregen een kolossale rozet opgespeld en het feest kon beginnen. Urenlang werd er gepraat .Af en toe geapplaudisseerd en dan weer gepraat . En dat allemaal in de bloedhitte. Gelukkig konden we even weg omdat er eten voor ons was klaargemaakt. Pas laat in de middag had iedereen zijn zegje gezegd en was er tijd voor de rondleiding. Het ziekenhuisje heeft een verdieping met diverse kamertjes. We schrokken wel even toen we zagen dat er pas in één vertrek een tafeltje, een stoel en een oud kastje stond. Wat een verschil bij onze poliklinieken. Ons besluit stond vast. Dit wordt ons volgende project. Dit schitterende, zeer nodige ziekenhuisje, verdient een fatsoenlijke inrichting.

Verslag van de Nepaldag in september 2007
Geschreven door Margit Lukkezen
In september 2007 organiseerden wij weer een Nepaldag. Deze keer niet in de prachtige tuin “Daaldersmaat” maar in ontmoetingscentrum de “Maatjes” in Zevenaar. Maar gelukkig wisten weer vele Nepalfans de weg te vinden naar deze sfeervolle ruimte.
Dit jaar hadden we voor een iets andere opzet gekozen. Er waren tegen geringe betaling, diverse workshops te volgen. Bij Isabel Capelli kon men de hand laten lezen en Trees Tiedink vertelde de deelnemers met behulp van haar tarotkaarten, zeer persoonlijke dingen over het leven. Velen waren erg onder de indruk van beide dames. Voor een klankschaalhealing kon men terecht bij Mayke van den Broek. De trillingen van de een klankschaal op de buik waren nog lang voelbaar.
De films van Theo Hooymans waren voor het eerst te zien waardoor men een zeer goede indruk kreeg over de behaalde resultaten van onze stichting.
Het startsein voor het adoptieplan werd gegeven en een aantal kids van de Lovely Angel School hadden al gelijk een nieuwe adoptiefouder.
De muziekgroep Himchuli maakte Nepalese folkmuziek en bracht daarmee sfeer in de ruimte waar diverse kramen met Nepalese artikelen stonden uitgestald. De kooplustigen gingen naar huis met originele snuisterijen.
Als afsluiting van deze dag, kon men genieten van het Nepalese buffet.
We kijken terug op een geslaagde dag waarbij vele mensen elkaar weer ontmoetten en ervaringen over Nepal konden uitwisselen.

Een verslag over de road-side clinic in Malekhu in 2006
Geschreven door Anke Verdellen en Iris Smulders, stagiaires Verpleegkunde Fontys Hogeschool Eindhoven 2006
Malekhu is de plaats waar een van de "road-side clinics" van New Sadle is gevestigd.
Het is ongeveer 2 uur rijden met de auto vanaf Kathmandu. Iedere donderdag en sinds kort ook iedere vrijdag gaan er medewerkers van New Sadle heen, om daar de mensen van medische zorg te voorzien. Het betreft een arts, verpleegkundigen, een apotheker en een laborant. 
De kliniek is sinds kort voorzien van een eigen laboratorium en apotheek. Vanwege die uitbreiding wordt de kliniek nu ook op vrijdag bezocht.
We starten om 10 uur 's ochtends en eindigen als alle patiënten gezien zijn door de arts. Het kunnen dus soms lange dagen zijn of juist het tegenovergestelde, dan zit je te wachten op de patiënten.
De mensen die voor medische hulp Malekhu bezoeken, komen vaak van ver en wonen achteraf in de bergen. Sommige moeten zelfs 4 uur of langer lopen voordat ze er zijn.
De meest voorkomende problemen waar de mensen mee komen, zijn toch wel buikklachten en niet te vergeten rug- en nekklachten. De mensen moeten hard werken en dragen alles op hun rug en nek waardoor deze wordt overbelast. De hoofdoorzaak van de buikklachten is het gebrek aan schoon water. Schoon water is een groot probleem in Nepal. De rivieren zijn erg vervuild. Men gooit er al het afval in en vervolgens gebruiken ze hetzelfde water om zich te wassen, koken en drinken.

Wat wordt er zo al gedaan door de dokter?
Hij onderzoekt de mensen, schrijft medicijnen voor of verwijst de mensen door naar een ziekenhuis. Het liefst willen de patiënten in Malekhu voor elk akkefietje medicijnen hebben. Het is dan ook aan de arts om te herkennen wie echt medicijnen nodig heeft en wie niet. De mensen denken dat medicijnen gezond zijn en ze worden dan ook gegeten als snoepjes. Vaak wordt er dan door de arts alleen vitaminepillen voorgeschreven.
De mensen van Malekhu zijn prachtig om te zien. Ze zijn gekleed in traditionele kleding met mooie sieraden. Helaas begrijpt en praat de bevolking geen engels en ook zijn ze vaak niet geschoold. Met een beetje vertaling van anderen en het praten met handen en voeten kom je toch een heel eind.

Hoe wordt dit alles bekostigd?
Het grootste gedeelte komt van giften vanuit het buitenland o.a. van de zusterorganisatie van Milan Bindu: Nepraev. in Duitsland. Mensen die medische hulp vragen, moeten wel wat betalen. Maar het is maar een klein bedrag en ook wordt er gekeken naar wat ze kunnen missen. De medicijnen waren voorheen altijd gratis maar daar wordt nu een kleine vergoeding voor gevraagd. Dit wordt gedaan om te voorkomen dat de mensen onnodig medicijnen slikken.

Nepal Reizen in oktober en december 2006
Verslag van een deelneemster.
De reis bestond uit het bezoeken van de projecten van Stichting Milan Bindu en het kennismaken met de cultuur en natuur van Nepal.

Op het programma staat het bezoek aan New Sadle in Kapan, één van de projecten van Stichting Milan Bindu. Er wordt uitleg gegeven over de geschiedenis en de organisatie van New Sadle. New Sadle bestaat uit een hoofdgebouw, bijgebouwen werkplaatsen en het bejaardentehuis voor (ex)leprapatiënten. We krijgen tijdens een rondleiding de behandelkamers voor leprapatiënten, het naaiatelier, de weefafdeling, de afdeling houtbewerking, het atelier voor thanka-schilderingen, de magazijnen, de kinderopvangruimte en het bejaardentehuis te zien. Heel bijzonder om dit van dichtbij te mogen aanschouwen en samen met bewoners en medewerkers te kunnen lunchen.
Aansluitend is het mogelijk om de gemaakte producten zoals tassen, etuis, tafellakens en geweefde stof te kopen.

Op weg naar Birgunj bezoeken we Malekhu. Milan Bindu heeft vorig jaar geld ingezameld om een ziekenhuis te bouwen in Malekhu. Bij aankomst blijkt dat het ziekenhuis in gebruik is als gemeenschapsruimte omdat er op een andere plaats een groter ziekenhuis is gebouwd. In het voormalige ziekenhuisje worden nu computerlessen gegeven en in overleg met de gemeente voorziet de ruimte in een andere behoefte voor de gemeenschap.

In Kalaiya bezoeken we een schoolproject en een lepradorp, welke met hulp van geld van de Stichting is gerealiseerd. Door de schoolkinderen worden we hartelijk zingend ontvangen. Door een erehaag en omhangen met een bloemenkrans begeleiden ze ons naar onze stoelen vooraan. Op het podium voeren kinderen een dansje en een toneelstukje op. In het lepradorp net buiten Kalaiya wonen en werken een aantal gezinnen. Het reisgezelschap legt geld bij elkaar. Hiervan wordt stof gekocht, waar de bewoners van het lepradorpje kleding van kunnen maken.

Vervolgens vertrekken we richting Sapana Village, gelegen in het nationaal park Chitwan. Ons wordt een keuze programma voorgelegd: een korte tocht met een boomstamkano met wandeling naar een olifantenfokcentrum (twee varianten) of met een boomstamkano en een lange wandeling door de jungle onder begeleiding van een gids.
Hierna is er nog een bijzonder programma. Met een ossenkar rijden we door het landschap en dwars door de rivier de Rapti naar een Tharudorp. In het Tharudorp wacht ons een warm onthaal. Met een bloemenkrans om de nek en een tika (rode stip) op ons voorhoofd begeleiden dansende vrouwen in mooie kleding ons naar het centrum. Daar maken we kennis met de cultuur en de manier van leven van de Tharu's. Ze zijn er trots op om ons iets van hun cultuur te laten zien. Wij zijn de eerste groep buitenlanders aan wie zij dit programma laten zien. Het is de bedoeling dat in de toekomst vaker rondleidingen worden gegeven om extra inkomsten te verwerven. Het geld dat wordt verdiend, wordt door de buurtvereniging gebruikt om allerlei verbeteringen in het dorp aan te brengen. Voor ons bezoek was eenmalig een "museum" ingericht met dagelijkse voorwerpen. Oorspronkelijke dansen worden opgevoerd en men laat ons zien hoe een Tharu bruiloft eruit ziet. In het dorp mogen we foto's maken van de bewoners en hun huizen. Ook de Nepalesen zelf vinden ons bezoek zeer bijzonder en er is zelfs een Nepalees videoteam aanwezig om een film over de Tharu-mensen te maken.
Bovenop olifanten gaan we tijdens een olifantensafari door de dichte begroeiing van de jungle op zoek naar de dieren. We zien apen, vele soorten vogels, herten en een krokodil. Waar het vooral om gaat is het volgen van het spoor van neushoorns.

De reis wordt voortgezet richting Lumbini. In Lumbini brengen we een bezoek aan het tempelpark, de geboorteplaats van Boeddha. In het park achter de vijver staat de loot van de allereerste Boeddhaboom. Het park is een uitgebreid terrein met vele tempels. In riksja’s brengen we een bezoek aan de diverse tempels. Helaas door tijdgebrek kunnen we niet alle tempels bezichtigen. We bezoeken de tempels van Myanmar, Thailand en tot slot de Chinese en Tibetaanse tempel.

In Pokhara gaan we naar een waterval en een ondergrondse grot. Vervolgens brengen we een bezoek aan het lepra-rehabilitatiecentrum. Ex-leprapatiënten kunnen met behulp van de faciliteiten en in samenwerking met New Sadle een eigen onderneming starten. Er worden Himalaya tasjes genaaid die o.a. via New Sadle worden verkocht. In Pokhara biedt het programma de mogelijkheid om naar de zonsopgang in Sarangkot te gaan kijken. Ook kunnen we kiezen uit een korte of een lange wandeling door de mooie omgeving. Hierna is tijd over om inkopen te doen en daar wordt gretig gebruik van gemaakt.

Op de terugweg naar Kathmandu stoppen we weer in Malekhu voor een rondleiding in het nieuwe grotere ziekenhuisje. Alle materialen en verbandmiddelen van het oorspronkelijke ziekenhuisje gesponsord door Stichting Milan Bindu zijn hiernaar toegebracht. Voor het ziekenhuis is een soort marktje, waar alle landbouwproducten uit de omgeving uitgespreid op kleedjes liggen en coöperatief worden verkocht.

Terug in Kathmandu brengen we opnieuw een bezoek aan New Sadle, waar we samen met de bewoners het Brotherfeest vieren. Tijdens het Brotherfeest (Bhai Tika) brengen de zussen bij de broers op het voorhoofd een tika aan bestaande uit meerdere kleuren. De mannen krijgen tevens een bloemenkras omgehangen, ten teken van veel geluk. Ook wij krijgen deze eer. Op de tafel staat een foto van Shiva, met wat offertjes en wierook.

Het laatste project dat we bezoeken is de Lovely Angels School. Na de enige informatie over dit schoolproject en de nieuwbouw krijgen we thee aangeboden. Ook is er gelegenheid om vrij rond te lopen. Margit Lukkezen overhandigt namens basisschool De Lindenhage in Zevenaar een cheque van € 5.000,-- aan Goma (directrice van de school tevens echtgenote van Chitra). Ter afscheid zingen de kinderen nog een lied en worden we uitgezwaaid.

In en rond Kathmandu bezoeken we de belangrijkste culturele bezienswaardigheden, te weten Swayambunath; Durbar Square, met zijn vele tempels en paleizen en het Kumari-huis. Boddhanath, de oudste stupa van Nepal staat ook op het programma. Evenals Pashupatinath, waar aan de rivier de Bagmati de lijkverbrandingen plaats vinden. De koningsstad Patan met zijn prachtige met hout bewerkte huizen is een bezoek waard. In koningsstad Bhaktapur, gebouwd vanaf de 12e eeuw, lopen we uren rond. Dit is een stadje met interessante pleintjes, afbeeldingen van goden en vroegere koningen en natuurlijk de huizen met het traditionele houtsnijwerk getuigen van vakwerk. In Nagarkot zien we de zonsondergang boven de besneeuwde toppen van de Himalaya. Zeer bijzonder is het bezoek aan een klankschalen werkplaats. We krijgen te zien hoe klankschaaltjes worden gegoten, hoe wierookkandelaartjes/theelichthoudertjes worden gemaakt en hoe klankschalen via de kloptechniek worden vervaardigd.

Het was een fantastische reis met geweldige medereizigers.

Een impressie van twee studenten van Hogeschool Fontys in Eindhoven in 2005
Geschreven door Mireille Schoonbrood en Judith Kierkels (inmiddels oud-studenten van de Hogeschool Eindhoven) in Nepal.

De eerste dag in Kathmandu 15 februari 2005

Gisteren 14 febr. aangekomen. De reis is goed gegaan, een half uur eerder geland dan gepland! Daarna een ware cultuurshock mee-gemaakt. Je bereidt je goed voor op de reis, leest veel, praat met mensen, stelt je erop in. Maar een cultuurshock moet je ervaren, dit woord is iets waar je alleen maar de betekenis van kent en weet als je het meemaakt, voelt en ervaart. Iemand van het hotel kwam ons op halen en zette ons met de koffers in een taxi, hij ging zelf ook mee! Nou en wat je dan mee-maakt. Dat verkeer: druk druk druk druk, rijden links, door elkaar, rijden iedereen voor de voeten, toeteren op alles en iedereen. Alles is op straat, kinderen (zelfs peuters lopen door het verkeer), fietsers, motors, heel veel auto’s, tuk-tuk ( soort auto op drie wielen) met mensen uit alle hoeken en gaten. Ze hangen echt overal op en aan auto’s. Wat een film ging aan ons voorbij.

Schrijnend verslag van Judith en Mireille van één van hun eerste dagen op de leprakliniek van New Sadle februari 2005

Bij de kliniek aangekomen, beginnen we met lemonthee, heerlijk! En daarna gaan we gaasjes vouwen. Ja, ja het is hier niet Nederland waar je kasten vol hebt met verband, soorten verband en ook nog maten erin. Het gaas is ontzettend dun en bestaat helemaal uit slierten die we op een bepaalde wijze opvouwen, zodat we het kunnen gebruiken als gaas! Jeetje, dan pas besef je hoe goed en ontzettend verwend we in Nederland zijn. Druppelsgewijs komen de ex-leprapatiënten binnen, mensen die werken in de werkplaatsen, buitenaf mensen en mensen van het old-age-home. Een meneer heeft ontzettende diepe en chronische wonden. Helaas ruik je de wonden al van een afstand. Zondag uitgebreid zijn wonden bekeken. Kon je deze man maar even naar Nederland meenemen voor het
goede verbandmateriaal. Maar ja we zullen het moeten doen met wat ze hier hebben en de koffer met verbandmateriaal die we mee hebben genomen. Hadden we nu maar meer mee kunnen nemen, of nog een vliegtuig kunnen laten overkomen. Helaas, dat zullen we moeten accepteren. Dinsdag, vandaag dus hebben we ons eigen wondmateriaal meegenomen en hierover uitleg gegeven aan de werkers in de kliniek. En het alginaat (verband) gebruikt bij deze man. Catharina ziekenhuis bedankt! Ook heeft hij de TED kousen aan. Super dat hij dit wilde. Hij was er zelfs een beetje trots op. Laurentius ziekenhuis bedankt! Sommige wonden zijn zo moeilijk dat we echt niet weten wat we daarmee aan moeten. Hele gaten inde rug waar zeer veel pus uitkomt! Sommige stompen van voeten zijn ook helemaal wond en je ziet gewoon niet waar je moet beginnen.